Gökyüzü Göktürk

Gökyüzü Göktürk - MANİFESTO

Ben, kolay anlatılan duyguların peşinde değilim. Şarkılarım; insanın sustuğu, kendisine bile itiraf edemediği, çoğu zaman “geçer” denilerek küçümsenen hislerin içinden doğar. Yalnızlık, kayıp, tükenmişlik, öfke ve ayakta kalma mücadelesi benim için yalnızca şarkı konusu değildir. Bunlar yaşanmışlıkların bıraktığı izlerdir.

İlk şarkılarımda karanlık daha yakındı. Sokaklar daha soğuk, geceler daha uzun, ses daha kırılgandı. Fakat insan yalnızca acısından ibaret değildir. Zamanla müziğim de bunu anlatmaya başladı: Yeniden ayağa kalkmayı, gülmeyi öğrenmeyi, dans etmeyi, sevmeyi, bir yaz gecesini sahiplenmeyi ve hayat ne kadar sert olursa olsun yola devam etmeyi.

Benim için güçlü olmak hiç düşmemek değildir. Güç; düştüğünü inkâr etmeden yeniden kalkabilmek, yıprandığını saklamadan yürümeye devam etmek ve geçmişin insanın bütün kimliğini belirlemesine izin vermemektir.

Yırtık ayakkabılar çekilen acıların izidir. Uzun yol, bütün bu sorunlara rağmen devam eden hayattır. Kalp hâlâ sağlamsa hikâye de bitmemiştir.

Müziğim tek bir türe bağlı değildir. Alternatif rock, ska-rock, pop-rock, hard rock, akustik rock, atmosferik düzenlemeler ve marş karakterli şarkılar benim için ayrı kimlikler değil, farklı duyguların farklı dilleridir.

Bir söz bazen ağır bir ağıt, bazen dans edilebilir bir yüzleşme olabilir. Çünkü insan değiştiğinde aynı hatıranın anlamı da değişir. Bir zamanlar altında ezildiğim duyguların üzerinde bugün dans edebilirim.

Kırılganlığın zayıflık olmadığına inanırım. Bu nedenle şarkılarımda kusursuz kahramanlar yoktur. Korkan, kırılan, yanlış yapan, aynı yere yeniden dönen ama yine de devam eden insanlar vardır.

Süslü cümlelerden çok dürüst kelimeleri, gösterişten çok duyguyu taşıyan sesi seçerim. Şarkılarım yaşanmışlıkları güzelleştirerek saklamaz; olduğu gibi görür ve duyulabilir hâle getirir.

Benim için müzik bir kaçış yolu değildir. Yüzleşmedir, dönüşümdür ve bazen dayanabilmenin tek biçimidir.

Şarkılarım her zaman “iyileşeceksin” sözü vermez; fakat “yalnız değilsin” demeye çalışır. Bazen bir insanın karanlığında yanında durur, bazen onu ayağa çağırır, bazen de hayatın yeniden yaşanabileceğini hatırlatır.

Hayatta kalmak önemlidir; fakat hikâye yalnızca hayatta kalmakla tamamlanmaz. Yeniden gülmek, sevmek, güvenmek, sokaklara çıkmak, müziğin sesini yükseltmek ve geçmişi artık insanı yönetemeyeceği bir yere koymak da iyileşmenin parçalarıdır.

Müziğim yalnızca bireysel yaralara bakmaz. Yitirilen hayatlara, yıkılan şehirlere, birbirine tutunarak yeniden yaşam kuran insanlara da ses verir.

Adalet, özgürlük, dayanışma ve Cumhuriyet değerleri benim için şarkıların dışında bırakılacak kavramlar değildir. Sanat yalnızca insanın kendi acısını anlatması değil, yaşadığı toplumun hafızasına ve sorumluluğuna da tanıklık etmesidir.

Bir şehir yıkıldığında yalnızca binalar yıkılmaz. Hatıralar, güven duygusu ve insanların yıllarca kurduğu hayatlar da zarar görür. Bir toplum umudunu kaybettiğinde ise yalnızca bugünü değil, geleceğini değiştirebileceğine olan inancını da kaybetme tehlikesi yaşar.

Bu nedenle şarkılarım bazen kişisel bir yalnızlıktan, bazen ortak bir felaketin ardından yükselen dayanışmadan, bazen de geçmişten ders çıkararak geleceğe sahip çıkma sorumluluğundan doğar.

Fakat hiçbir şarkımı bir kurtarıcı bekleyerek yazmam. İster bireysel ister toplumsal olsun, yeniden doğuşun dışarıdan verilmediğine inanırım.

İnsan kendi zincirlerini kırar. Toplum da ancak ortak irade, dayanışma, hukuk ve sorumlulukla ayağa kalkar.

Sevgiye inanırım; fakat insanın bütün varlığını başka bir kişiye teslim etmesini sevgi olarak görmem. Başkasının yanında kalabilmek kadar, kendini kaybetmeden kalabilmek de önemlidir.

Bir insan hayatı güzelleştirebilir, yaraların iyileşmesine yardımcı olabilir ve karanlık bir yolu aydınlatabilir. Ancak hiçbir insan bir başkasının bütün yaşam nedeni olmak zorunda değildir.

Gökyüzü benim için yalnızca bir isim değildir.

Sınırların üzerinde kalabilmek, düştükten sonra yeniden yükselmek, karanlığı da ışığı da aynı genişliğin içinde taşıyabilmektir.

Gökyüzü bazen fırtınalı, bazen sessiz, bazen aydınlıktır; ama her zaman açıktır. Müziğim de tek bir duyguya kapanmadan bütün bu hâlleri taşımayı amaçlar.

Ben geçmişimi silmiyorum. Onu yeniden besteliyorum.

Acıyı inkâr etmiyor, onun hayatım üzerindeki hükmünü değiştiriyorum. Kaybettiklerimi unutmuyor, geride kalan hayatı sahipleniyorum. Aynı sözleri farklı bir müzikle yeniden söylediğimde, geçmişin değişmediğini fakat benim değiştiğimi gösteriyorum.

Bir zamanlar “Sen yoksun” demek, benim de kaybolduğum anlamına geliyordu. Bugün aynı yokluğu anlatırken onun üzerinde dans edebiliyorum.

Bir zamanlar “Ayaktayım” demek, uzun bir mücadelenin sonunda verilen ağır bir sözdü. Bugün aynı sözü gülerek, hareket ederek ve başkalarını da ritme çağırarak söyleyebiliyorum.

Çünkü insanın iyileşmesi yalnızca acısının azalması değildir. Kendi hikâyesini yeniden anlatabilecek gücü kazanmasıdır.

Şarkılarımın ortak noktası budur:

İnsan kırılabilir.
Şehirler yıkılabilir.
Umut zayıflayabilir.
Ses bir süre susabilir.

Ama hikâye orada bitmek zorunda değildir.

Ben hâlâ buradayım.
Ayaktayım.
Yolum uzun, kalbim sağlam.
Ve benim adım Gökyüzü.